Kiedy koleżanki z Działu Marketingu poprosiły mnie o polecenie jakiejś muzealnej publikacji, pierwszymi uczuciami były konsternacja i mentalne pomieszanie – co i jak?
Po spokojnym namyśle pojawił się następny kłopot – moje wybory były wcześniejszymi wyborami kolegów! Zniechęcona wybrałam zatem powrót do muzealnej rutyny. Prokrastynacja.
Kilka dni później w poszukiwaniu redakcyjnych schematów stosowanych w muzealnym Dziale Wydawniczym sięgnęłam po jakąś łatwiej w regale dostępną książkę. Nietrafnie. Przypadkowo wyjęta publikacja Intrygujące! akurat pomocna być nie mogła, ponieważ nie zawiera redakcyjnego „osprzętowania” – przypisów, odsyłaczy, skrótów itd.
A przy tym była to książka, dla której dotąd nie mogłam zupełnie wykrzesać zainteresowania. Jubileuszowa publikacja (z okazji 75-lecia istnienia wrocławskiego Muzeum Narodowego) kojarzyła mi się z czasami pandemii, osobiście wyjątkowo trudnymi. Przypominała imperatyw regularnego pisania intrygujących tekstów, włączanych do rozliczenia zawodowych obowiązków wykonywanych zdalnie w okresach lockdownów.
Jednakże gdy już miałam druk w rękach – dziecko Guttenberga – musiałam, choć pobieżnie, go przeczytać. A tu, jak zawołaliby antenaci – siurpryza! Wciągnęło! Jakże bowiem nie przeczytać obrończej mowy wieszaków w szatni (Hubert Hanysz, Apologia wieszaków, czyli metafizyka pracy w szatni – mój absolutny Oskar, choć ta porywająca apologia niestety nie ustrzegła wieszaków przed osadzeniem w szafkach – przeprowadzony nie tak dawno remont szatni był wyrokiem dożywotnim…), minihorroru (Tadeusz Fercowicz, Miecz katowski, którym ścięto Hansa Ulricha von Schaffgotscha) czy pachnącego wręcz kryminałem reportażu o Madonnie w szewskim warsztacie (Agata Stasińska, Matka Boska w warsztacie szewskim). Okazało się zresztą, że detektywistyczne zacięcie ma wielu pośród moich kolegów; być może jest to warunek sine qua non dobrego historyka sztuki.
Początkowo rozdziały wybierałam, kierując się niezdrowym wścibstwem – cóż takiego intrygującego ma do opowiedzenia ta czy tamten? Zwykle dowiadywałam się czegoś nieoczekiwanego o zabytkach, które mają w pieczy (któż może podejrzewać, że w muzealnej bibliotece są Ładne kwiatki?). Niekiedy o pasjach prywatnych, pozazawodowych, co chyba nawet bardziej mnie zaskakiwało. Zaczęłam więc regularnie Intrygujące! podczytywać.
Książka zawiera 100 rozdziałów, krótszych i trochę dłuższych, które nie łącząc się narracyjnie, są jednak spowinowacone. Wiążą je emocje „opowiadaczy”. Nie ma w tych gawędach nudnego mentorstwa, chęci brylowania, branżowej bufonady. Są szczere, autentyczne.
Polecam zatem Intrygyjące! – książkę i blog na stronie internetowej mnwr.pl – z pełną odpowiedzialnością za niedyplomatyczne lobbowanie jako jedna z setki jej współautorów.
Jolanta Sozańska, kustoszka w Dziale Ceramiki MNWr
Intrygujące! Nasze fascynacje. Muzeum Narodowe we Wrocławiu 2018–2023, pod red. P. Oszczanowskiego, D. Szechińskiej, A. Ziemlanskiej, Wrocław 2023.
↡ Cykl „Muzealnicy polecają” – więcej wpisów ➸
■ Zoom na książki ➸