Wykład dr Karoliny Rybickiej w ramach cyklu „Było, minęło – szlakiem nieistniejących kolonii i wsi na Dolnym Śląsku”
Wielka Izera (Gross Iser) została założona przez czeskich ewangelików w XVII w. Jej mieszkańcy utrzymywali się z wypasu bydła oraz owiec, produkcji serów, przędzenia wełny oraz wyrębu lasu. Długie i srogie zimy uniemożliwiały uprawę roli czy hodowlę drzew owocowych. Osada zaczęła rozwijać się w drugiej połowie XIX w., ponieważ stała się popularnym punktem wycieczek kuracjuszy przebywających w Świeradowie-Zdroju. W latach 30. XX w. w Wielkiej Izerze funkcjonowały aż trzy schroniska turystyczne, ponadto była kawiarnia, dwie strażnice, leśniczówka, domek myśliwski hrabiów i remiza straży pożarnej. Przedwojenni mieszkańcy osady opuścili ją do końca 1945 r. W kolejnych latach jej zabudowania stały puste, były dewastowane i szabrowane, jednak okoliczności ich zniszczenia do dziś pozostają nieznane.
Muzeum Narodowe we Wrocławiu, spotkanie w sali audiowizualnej (s. 116), wstęp wolny.
■ Wydarzenia edukacyjne ➸
■ Fotorelacje edukacyjne ➸