8 września – 3 października
Wystawa prac Joanny Wierusz w Muzeum Narodowym we Wrocławiu jest piętnastą indywidualną ekspozycją (siódmą w Polsce) artystki od 1962 r. mieszkającej w Paryżu. We wrocławskim Muzeum jej prace prezentowane były już dwukrotnie – w 1991 i 1997 r.
Joanna Wierusz studiowała w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, na Wydziale Konserwacji i na Wydziale Malarstwa. Uprawia malarstwo i rysunek, zajmuje się też konserwacją starych płócien. Prace artystki charakteryzują się zwięzłością formy, pewnym prowadzeniem ręki, przestrzennością kompozycji. Synteza jest naczelną jakością przemawiającą zarówno z dużych płócien, jak i z małych papierów.
Rysunki prezentowane w obecnej kolekcji są zbiorem o wyjątkowo osobistej wymowie. Zmetaforyzowana wypowiedź jest zapisem wewnętrznych zmagań artystki z chorobą; zapisuje procesy biologiczne, dając im postać znaków. Tworzą szczególny kod labiryntów, kształtów trójgraniastych, kulistych, owalnych. Są to przedstawienia, w których przejawia się francuski racjonalizm – skupienie, koncentracja, oszczędność formy, w których jednakże pobrzmiewają echa niegdysiejszej pracowni Nachta-Samborskiego.
Prace artystki znalazły swoje miejsce w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, muzeów okręgowych w Białymstoku i Suwałkach, jak również w prywatnych kolekcjach we Francji, Polsce, USA, Belgii, Szwecji, Kanadzie, Austrii i we Włoszech.