Co łączy obraz Jana Wodyńskiego Dzieci w lesie z japońskimi drzeworytami?
Stosując barwne plamy kładzione płasko i zamaszyście, Wodyński kreuje beztroską scenę, którą uchwycił przebywając w Kunie, miejscowości leżącej na terenie dzisiejszej Ukrainy.
Pierwszy plan tworzy „zasłona” z drzew, spomiędzy których wyłania się szkicowo zarysowany sztafaż: grupa dzieci siedząca na trawie w towarzystwie dwóch kobiet.
Namalowanie cieni rzucanych przez drzewa pod światło, a także umieszczenie na pierwszym planie roślinności, zza której rozciąga się widok na dalszy plan, to zabiegi kompozycyjne chętnie stosowane przez Jana Stanisławskiego oraz jego uczniów, do których należał Wodyński.
Genezy tego rozwiązania u polskich pejzażystów należy szukać w japońskich drzeworytach ukiyo-e, popularnych wśród malarzy europejskich na przełomie XIX i XX w.
Wodyński, czerpiąc z podobnych rozwiązań, stworzył sugestywne przedstawienie: widz odnosi wrażenie, jakby szedł przez brzozowy gaj, kierując się ku dzieciom siedzącym na trawie.
Kompozycja powstała w okresie, gdy artysta mieszkał w Kijowie (1915–1918), gdzie współpracował jako scenograf z tamtejszym teatrem polskim.
Józef Wodyński (1884–1947) kształcił się w latach 1902–1907 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod okiem Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego, a także w Paryżu i Monachium. Podczas pobytu we Lwowie uczestniczył wraz z Włodzimierzem Błockim oraz Zygmuntem Kurczyńskim w „Wystawie trzech”, która odbyła się w 1911 r.
Jako scenograf teatralny pracował w Krakowie, Kijowie, Warszawie oraz Łodzi. Zajmował się także malarstwem i grafiką, tworząc głównie pejzaże, a także martwe natury, sceny rodzajowe i portrety.
Obraz oglądać można na wystawie „Mikroświaty. Obrazy w małych formatach ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu” jeszcze tylko do wtorku 31 marca 2026. Zapraszamy!
Małgorzata Macura, współkuratorka wystawy
■ Zoom na muzeum – zapraszamy również do lektury innych tekstów ➸