Zachwycały pięknym wykonaniem, ale związane były z ogromnym cierpieniem ich użytkowniczek.
Maleńkie chińskie buciki dla kobiet wykonywano z jedwabiu, bawełny lub brokatu. Zdobione haftowanymi wzorami miały wąskie, spiczaste noski i sztywną konstrukcję, która utrzymywała zdeformowany kształt stopy.
Fot. W. Rogowicz
Damskie buciki szyto ręcznie, zazwyczaj w domowym zaciszu. Podkreślały status społeczny i podporządkowanie normom estetycznym. Choć zachwycały kunsztem wykonania i dekoracyjnością, były nierozerwalnie związane z praktyką głęboko naznaczoną przemocą wobec ciała, wpisaną w ideał kobiecości.
Krępowanie stóp rozpoczynano zazwyczaj w dzieciństwie. Polegało ono na wieloletnim, mocnym krępowaniu stóp bandażami, by osiągnąć możliwie najmniejszy ich rozmiar. Stopy o długości zaledwie 7–10 cm uchodziły za symbol kobiecego piękna i delikatności, a także za erotyczny fetysz.
W rzeczywistości prowadziły do trwałego kalectwa, bólu i ograniczenia samodzielności kobiet poprzez odebranie im możliwości normalnego poruszania się. W Chinach praktykę krępowania stóp zaczęto oficjalnie zakazywać na początku XX w.
Fot. A. Kowalów
Jedną z par takich bucików zobaczyć można na wystawie „Mikroświaty. Obrazy w małych formatach ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu”, prezentowanej w Gmachu Głównym do 22 marca 2026. Zaiste – mikrobuciki…
Dorota Róż-Mielecka, Dział Rzemiosł Bliskiego i Dalekiego Wschodu MNWr
■ Zoom na muzeum – zapraszamy również do lektury innych tekstów ➸