Jerzy Tchórzewski, Ukrzyżowanie, 1981

Jerzy Tchórzewski należy do grona polskich klasyków abstrakcji. Najbardziej charakterystyczną cechą jego obrazów jest ich struktura przypominająca mieniące się minerały.

Artysta osiągał ten efekt, zestawiając zróżnicowaną malarską fakturę z nasyconą kolorystyką, która była niemalże kształtowana przez rozbłyski światła.

W twórczości Tchórzewskiego nic nie jest jednoznacznie określone. Z warstw materii jego dzieł stopniowo wyłaniają się poszczególne formy, krajobrazy, postaci. Kompozycja podlega procesowi ciągłego stwarzania, materia pulsuje niczym lawa, a odbiorca nie jest pewien, czy obserwuje narodziny nowego życia, czy świat pogrążający się w chaosie.

Zakres podejmowanej tematyki w dziełach Tchórzewskiego jest zadziwiający. Artysta, którego surrealistyczna wyobraźnia popychała do malowania katastrofalnych wizji, wulkanicznych erupcji, fantastycznych stworów i postaci, nie stronił także od tematyki religijnej. Podejmował ją od lat 70. XX w., a w latach 80. wystawiał nawet swoje prace w kościołach.

Ukrzyżowaniu z 1981 roku zastosował rozwiązania kompozycyjne, które znane są już z wcześniejszych etapów jego twórczości artystycznej.
Sylwetka Ukrzyżowanego wyłania się z nierealnej, fantastycznej przestrzeni jaskini, którą wypełniają nacieki stalagmitów i stalaktytów. Głębia tonów, bogactwo niuansów oraz symboliczna przestrzeń, w której świat rzeczywisty spaja się z oniryczną wizją, nadają tej kompozycji mistyczny charakter.

Sylwia Błachowicz, Dział Promocji i Komunikacji MNWr

■ Zoom na muzeum – zapraszamy również do lektury innych tekstów ➸

 

print