Rozbudowa Śląskiej Kolei Górskiej umożliwiła tłumom turystów odkrywanie idyllicznych Karkonoszy.
Powstały restauracje i obiekty zakwaterowania, aby zaspokoić potrzeby gości. Pojawili się przewoźnicy transportujący przyjezdnych ze stacji kolejowych do hoteli. Wędrowcy i kuracjusze zabierali ze sobą do domu pamiątki: od pocztówek i ręcznie rzeźbionych figurek po kryształowe szkło. W efekcie przemysły pamiątkarski i szklarski stały się ważnymi elementami gospodarki tego regionu.
Fot. M. Skrabek
W XIX w. jedną z zimowych atrakcji dla gości były przejażdżki saniami ciągniętymi przez ludzi lub konie, połączone z podziwianiem krajobrazów. Rozwijały się też sporty zimowe – jazda saniami lub saneczkarstwo. Od 1885 r. w Karkonoszach zaczęto uprawiać narciarstwo. A od 1905 r. budowano skocznie narciarskie, trasy biegowe i pierwsze wyciągi.
Rozwojem i utrzymaniem szlaków turystycznych, a także badaniem lokalnej historii i ochroną przyrody zajmowało się Towarzystwo Karkonoskie (Riesengebirgsverein) założone w Jeleniej Górze w 1880 r. Z liczbą 18 tys. członków było ok. 1930 r. największym stowarzyszeniem promującym turystykę w Niemczech, wyprzedzając Niemiecki Klub Alpejski.
Produktem reklamowym Karkonoszy został popularny Liczyrzepa. Pierwotnie był złym duchem gór, którego ludzie musieli się bać. Ten „negatywny wizerunek” z czasem złagodniał, a Liczyrzepa był postrzegany jako duch pomagający zagubionym turystom.
Pamiątki z gór, mapy turystyczne, narciarskie i samochodowe czy prospekty uzdrowisk zobaczyć można w Muzeum Etnograficznym na wystawie „Dolny Śląsk pnie się w górę” do 17 sierpnia 2025.
Magdalena Skrabek, Dział Promocji i Komunikacji MNWr
■ Zoom na muzeum – zapraszamy również do lektury innych tekstów ➸