11 lutego – 10 marca 2009
Wystawa w Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu we współpracy ze Związkiem „Garuda” w Polsce
Mandala jest jednym z najstarszych symboli występujących w myśli ludzkiej. Znamy wizerunki mandali, których wiek sięga paleolitu. W dzisiejszych czasach symbol ten nie stracił na aktualności, a jego tak długa historia domaga się przemyślenia. Samo słowo mandala pochodzi z sanskrytu i oznacza krąg. Pojawia się ono już w okresie Wedyjskim, gdzie oznacza grupę podobnych znaczeniowo hymnów składających się na święte księgi hindusów – Wedy.
W języku tybetańskim, języku narodu w którym praktyka mandali wciąż należy do istotnych praktyk religijnych, mandala także oznacza okrąg i środek. Na najbardziej ogólnym poziomie rozumienia okrąg mandali symbolizuje to, co zewnętrzne i transcendentne, nieskończone i boskie. Kwadrat natomiast symbolizuje immanencję czyli to, co wewnętrzne związane z człowiekiem i ziemią.
Kardynalne punkty stanowią podstawę wszelkiej orientacji, a wraz z kierunkami w górę i w dół wychodzącymi z centrum mandali określają całość przestrzeni. W każdej mandali zawiera się archaiczny symbolizm, w buddyjskich i hinduistycznych mandalach, napotykamy jednak na pewne nowe elementy które wzbogacają cały obraz.
Tantryczna mandala pełni także funkcję instrukcji inicjacyjnej, pokazującej, jakie zjawiska pojawiają się podczas procesu wtajemniczenia w skomplikowane duchowe nauki. W tradycji tybetańskiej mandala pełni też funkcję miejsca, gdzie rezyduje bóstwo lub określona forma Buddy, jest też czystą krainą, a proces inicjacji w praktyce mandali jest nawiązaniem kontaktu z tym, co jest rzeczywistością, jest odejściem od iluzorycznego sposobu bycia, od uwikłania w złudzenia.
Poprzez kontakt z mandalą możemy zdobyć doświadczenie, że wszystko jest jednością, a w tej największej ze wszystkich możliwych mandali „Przestrzeni rzeczywistości” jesteśmy my sami próbujący zrozumieć siebie.
